Nuri Demirci (1950)

Eylül; Belki Son




güller vazgeçti, çocuklar büyüdü

kuzeydeki vadiden geldi eylül

belki birkaç sıcak gün daha

sabahlarında üşüdüğüm


epey uzağımda kaldı içimden geçen yol

okunmuş bir kitaba kimseler dokunmuyor

sığlaştı yüzümdeki gamze, kuytularım boşaldı

toprak sert, yeni bir cümleye başlamak zor


bacasındaki duman, duvarına yaslanmış ağaç

bozmuyor kırdaki evin yalnızlığını

akşam, ölü kuşlar gibi düşüyor bahçeme

gece omzumda uykusu ağır, yorgun bir kızın kolları


yaprakları anlıyorum, yere yaklaşan

gökyüzünün dilini çözdüm

geçtiğim yerdeydi cennet, şimdi

buz tutmuş bir cehennemi yürüyorum


güller vazgeçti, çocuklar bekliyor


--
" ifade edebiliyor olma"nın

kumbarasıdır

suskunluk